Szwecja zajmuje wschodnią i południową część Półwyspu Skandynawskiego oraz dwie większe wyspy: Gotlandię i Olandię. Terutorium Szwecji jest zwarte, wydłużone południkowo. Granice lądowe mają w większości charakter naturalny. Granica z Norwegią prowadzi wzdłuż działu wodnego, wschodnimi skłonami Gór Skandynawskich do Skagerraku, granica z Finlandią przecina jezioro Kilpisjärvi oraz biegnie wzdłuż rzek: Könkäma, Muonioälven i Torneälven do Zatoki Botnickiej. Wschodnia i południowa granica przebiega wybrzeżem Morza Bałtyckiego, a południowo-zachodnia cieśninami: Skagerrak, Kattegat i Sund, która w najwęższym miejscu ma tylko 3,4 km. Wybrzeża Szwecji są przeważnie skaliste, niewysokie z małymi zatoczkami i szerami. Szwecję dzielimy na 3 części: północną - Norrland, środkową - Svealand i południową - Götaland.

Szwecja jest krajem o przewadze wyżyn. Średnia wysokość n.p.m. wynosi 276 m (25.7% leży poniżej 100 m n.p.m., 81.2 % znajduje się na wysokości do 500 m n.p.m., obszary powyżej 1 000 m n.p.m. zajmują 2.6%). Najwyższym wzniesieniem jest Kebnekaise - 2 123 m n.p.m., szczyt położony na północy kraju. Wzdłuż granicy z Norwegią ciągną się Góry Skandynawskie z rozległymi spłaszczonymi wierzchowinami, zwanymi fieldami.

W kierunku wschodnim przechodzą w Wyżynę Północnoszwedzką (Norrlandzką), leżącą na wys. 400 - 700 m n.p.m. Na południu kraju rozciąga się kopulasta Wyżyna Południowoszwedzka (Smëland), wznosząca się do wys. 377 m n.p.m., oraz półwysep Skania. Na północnym wschodzie leży Wyżyna Lapońska, a pomiędzy Wyżyną Północnoszwedzką i Południowoszwedzką rozciąga się Obniżenie Środkowoszwedzkie. Niziny ciągną się też wzdłuż wybrzeży; są to niziny: Hallandu - na południowym zachodzie, Kalmarska - na południowym wschodzie i Zachodniobotnicka - na północnym wschodzie. Rzeźba Szwecji jest wynikiem erozji i denudacji działającej w ciągu kilkuset mln lat oraz egzaracyjnej i akumulacyjnej działalności lądolodu i wód polodowcowych w okresie ostatniego miliona lat.

Roślinność Szwecji jest zróżnicowana w zależności od położenia. Fieldy i wyższe góry porastają mchy, porosty, roślinność zielna i krzewinkowa tundry górskiej. Poniżej znajduje się piętro lasów brzozowych. Górna granica drzew na północy kraju znajduje się na wys. 400-500 m n.p.m., a na południu na wys. 1 000 - 1 1000 m n.p.m.. Najrozleglejsze obszary zajmują lasy szpilkowe typu północnej tajgi z dominującą sosną i świerkami. Porastają one wyżynne regiony Norrlandu i Smëlandu. Pośród nich spotyka się często torfowiska i bagna turzycowe.

W południowych regionach kraju lasy mają domieszki drzew liściastych. W regionach nadbrzeżnych Skanii przeważają lasy liściaste, głównie bukowe z domieszką dębu. Pierwotne lasy spotkać można jedynie w północnym Norrlandzie.

W lasach na północy spotkać można niedźwiedzie brunatne, rysie i wilki. Renifery nie występują już w stanie dzikim, lecz są hodowane przez Lapończyków. W lasach, na bagnach i nad wodami żyją m.in. żurawie, cietrzewie, głuszce, jarząbki, krzyżodzioby oraz ptaki drapieżne m in. orzeł przedni.

W kraju znajduje się ponad 190 obiektów chroniących środowisko naturalne, w tym 23 parki narodowe o łącznej powierzchni ponad 6 330 km2.. Trzy największe , (Padjelanta, Sarek i Stora Sjöfallet) zajmują ponad 87% ogólnej powierzchni parków, aż 7 parków znajduje się w Laponii. Na obszarze niektórych parków ochronie podlegają także składniki krajobrazu kulturowego (pola uprawne, łąki, domy i gospodarstwa rolne). Około 85% ludności Szwecji korzysta z oczyszczalni ścieków.

Szwecję odwiedza ok. 2 mln turystów rocznie, głównie Skandynawów, Anglików i Francuzów. Na obszarze Szwecji można wyodrębnić sześć regionów turystycznych: Szwecję Południową, Olandię i Gotlandię, Szwecję Środkową, Szwecję Wschodnią, Dalarnę i Norrland.

[ Szwecja - strona główna]