Dyscyplina sportu - Bieg na Orientację

Sucha definicja dyscypliny brzmi następująco: "Bieg na orientację jest dyscypliną
o charakterze wytrzymałościowym i siłowym, w trakcie której należy przebiec w terenie leśnym trasę poprowadzoną przez punkty kontrolne w określonej kolejności, podanej poprzez wykreślenie na mapie. Najodpowiedniejszą drogę między punktami kontrolnymi zawodnik wybiera sobie sam, kierując się przy tym treścią mapy i własnym taktycznym zmysłem, a o wyniku zawodów decyduje czas, w którym zawodnik ukończy całą trasę."

A teraz nieco bardziej szczegółowo:
Są to biegowe zawody w terenie, o ile to możliwe nieznanym, podczas których konieczne jest odszukanie punktów kontrolnych. Musi przebiegać w terenie w większej części zalesionym i takim, który umożliwia, by decydującymi czynnikami były biegowe i orientacyjne zdolności zawodników. Bieg na orientację to nie tylko zawody, podczas których gdzieś tam na starcie i na mecie pracuje stoper, a sędziowie sprawdzają przejścia przez punkty kontrolne, obliczają uzyskane czasy i zestawiają kolejność. Bieg na orientację jest idealnym sportem dla masowego upowszechnienia i dla ruchowej rekreacji. Nie wymaga specjalnej trasy. Orientację w terenie leśnym może sprawdzić każdy na własnej skórze, własnymi nogami i przy pomocy własnej głowy kiedykolwiek i gdziekolwiek - w formie swego rodzaju ˙"samoobsługi". Jest więc sportem dla każdego, niezależnie od poziomu wytrenowania. Szwedzi, mieszkańcy kraju, który jest kolebką biegu na orientację, nazywają go "sportem całego życia". Rzeczywiście - bieg na orientację można zacząć uprawiać już w wieku ośmiu-dziewięciu lat i bawić się weń nawet po siedemdziesiątce, o ile oczywiście zachowamy w tym wieku przynajmniej przeciętną sprawność fizyczną. Cała kariera zwodnicza jest podzielona na kategorie wiekowe , tak , że zawodnik startuje ze swoimi rówieśnikami. Daje to możliwość zaproponowania tej dyscypliny całemu społeczeństwu w ramach szeroko pojętej rekreacji i czynnego wypoczynku. Bieg na orientację jest sportem dla ludzi w każdym wieku, świadczą pewne analogie: W zawodach młodzieżowych startują w wielu krajach rokrocznie dziesiątki tysięcy uczniów i juniorów w różnego rodzaju rywalizacji; zawodnicy w wieku dojrzałym osiągają klasę wyczynową porównywalną ze szczytowymi wyczynami lekkoatletów. Sytuacja na trasach biegu na orientację jest trochę podobna do biegów przełajowych, z których wiele stało się znanymi i popularnymi spotkaniami sportowców wszystkich generacji, a zatem i o szerokiej rozpiętości wieku. Na potwierdzenie tego że orientacja pozwala się "wyżyć" starszym sportowcom podam kilka przykładów znanych lekkoatletów którzy po zejściu z bieżni biegali dalej na orientację. Byli to tacy zawodnicy jak legendarny przeszkodowiec Rżyszczyn, medalista olimpijski i rekordzista świata Gordon Pirie, brązowy medalista z Helsinek /3km z.p./ -John Disley, złoty medalista Igrzysk Olimpijskich w Rzymie /1500m/ Herbert Elliot, czy rekordzista świata na 10 km Ron Clark. Równie ważnym aspektem jest to że bieg na orientację jest "ratunkiem" dla mieszkańców wielkich miast, którzy budują wokół siebie kamienne i szklane środowiska, gdzie skazani są na degenerację. I naraz mają tu możliwość - bez różnicy, czy idzie o dzieci, kobiety czy starców - odrzucić na chwilę technikę i iść na spotkanie przyrody, zmęczyć się fizycznie, ale i pomyśleć - i oczywiście pobawić się. Bieg na orientację wymaga nie tylko dobrej kondycji fizycznej, którą w nagrodę pomaga jeszcze odnawiać, ale i spokoju duchowego i jasności umysłu. Nie wystarcza tylko biegać, albo tylko myśleć; obie te czynności muszą współgrać - od startu do mety.

 

 

 

I wreszcie coś z historii:

Przepiękne tereny równinnych części Skandynawii, gdzie procent zalesienia pomniejszają tylko jeziorka i bagienka, bądź moreny i głazy, świat miniaturowych kopczyków, grzbietów i siodełek, kraina, gdzie dwa widoki w jednym zakątku leśnym różną się od siebie jak Wieżyca od Giewontu, to warunki, które dały początek instynktownej "orientacyjnej" pamięci Nordów. A gdy doszły do tego mapa i busola - pozostał już tylko jeden krok do powstania nowego sportu: 13 maja 1897 roku w norweskim Bergenie odbyły się pierwsze zawody na orientację. Do rozwoju tej dyscypliny sportu poza Skandynawię przyczyniła się dopiero Międzynarodowa Federacja Biegu na Orientację -IOF. Dzisiaj zrzesza ona 36-krajów członkowskich, a uprawia tą dyscyplinę
1 500 000 ludzi. Największa impreza na świecie odbywa się corocznie w Szwecji, O-ringen bo tak nazywają się
te zawody, gromadzą na starcie 16 000 uczestników.

W Polsce pierwsze imprezy biegowe na orientację odbyły się dopiero w 1967 roku. Obecnie w kraju jest 35 sekcji sportowych i około 2 500 zarejestrowanych zawodników. Lubelska orientacja związana jest od początku ze "Startem". Na początku /1977r./ była to Rada Wojewódzka "Start", a od 1983 roku Klub Sportowy "Start". W czasie tych kilku lat w dorobku lubelskich orientalistów było dwanaście medali Mistrzostw Polski
w różnych kategoriach wiekowych.
Do największych osiągnięć należy tytuł Mistrza Polski seniorów Andrzeja Olecha, srebrny i brązowy medal Michała Gorala w kategorii juniorów oraz brązowy medal Sławomira Jezierskiego w kategorii juniorów starszych.

Dane przygotował : Instruktor BnO- Lucjan Kawka.

BTNUP.GIF (1956 bytes)


Autor strony: Robert Rogowski
Ilustracje: Anna Rogowska
Ostatnia zmiana: 99-03-05